เป็นคุณนายตื่นสายอีกแว้ว...................

ตื่นมา...ไม่มีอะไร.....เปิดทีวีดูข่าว......

เจอข่าว...น้าม......น้าม.....น้ำท่วม ...ท่วม...

มนุษย์เราโดนธรรมชาติลงโทษแล้ว...

.ไม่มีอะไรชนะธรรมชาติได้

@!# มนุษย์คืบคลานตัวเองเข้าสู่ธรรมชาติ เ

ป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ กลืนกินธรรมชาติ

การทำลายธรรมชาติก็เท่ากับการทำลายตัวเอง เ

พราะมนุษย์กับธรรมชาตินั้นถักทอเส้นใยแห่งชีวิต

ไว้ด้วยกันนานแล้ว ดู..ภูผาที่ตั้งตระหง่าน

ผืนนาอันกว้างถนัด ท้องมหาสมุทรที่กว้างขวาง

บ่งบอกว่า แท้จริงมนุษย์เล็กกะจ้อยร่อยนิดเดียว...

..เหตุใดจึงคิดว่าตนยิ่งใหญ่

....หยุดกันเถอะ.........หยุดทำลายตัวเอง..... @!#

หันมายิ้มให้กัน........สร้างสิ่งดีงามแก่พื้นแผ่นดินแม่...

........บ้านเราคงไม่ท่วมหรอก..............คิดถึงบ้านจังเลย

ทุ่งนาที่...บ้านเป็นไงบ้างนะ.......

สงสารชาวนา ชาวไร่...ชาวสวน......ที่ประสบภัยน้ำท่วม ..

.ผลผลิตทางการเกษตรคงเสียหาย.......

ข้าวในท้องทุ่งคงโดนน้ำท่วม ........

ไม่มีโอกาสได้อวดเม็ดข้าวสี ทอง..............

เจ้าปูนา......หอยตัวเล็กตัวน้อย....

จะทำอย่างไรกันน๊า.....................

ปล...

.....บ้านยังมีความอบอุ่นยิ่งใหญ่ตลอดไป

.........หัวใจดวงเล็กจะพองโตทุกครั้งเมื่อถึงบ้าน

.........จะคิดอยู่เสมอในยามที่ท้อแท้หรือหมด....กำลังใจ

.........มีครอบครัวที่คอยเราอยู่อย่างจริงใจพร้อมมอบ

ความรักความอบอุ่นสร้างกำลังใจใน

การต่อสู้กับโลกภายนอกในวันต่อไป

........แม้วันนี้ฉันจะจากมาไกล.......

.......แม้ระยะทางที่ก้าวเดินจะอยู่ไกลแค่ไหน

.......จุดหมายที่ก้าวต่อไป คือ บ้าน นั้นเอง

บ้านคือวิมานของเรา

หายไปเสียนาน.....

เดินทางกลับเข้าสู่แสงสีเมืองหลวงอีกครั้ง

ตลอด 3 สัปดาห์ที่อยู่ในชนบท....

มีเรื่องราวดีๆเกิดขึ้นมากมาย

จนเสียไม่รู้จะเริ่มเล่าอะไรก่อน..............

....ที่นั่นมีมิตรภาพเล็กๆ.......เกิดขึ้น

ความประทับใจ...น้ำใจไมตรีที่หยิบยื่นให้

..........ว่าไหม...มนุษย์เรานี่หนอช่างมีเรื่องแปลกๆ.......เกิดขึ้นเสมอ

....จากคนที่ไม่รู้จักเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน....

.แต่ก็ผูกพันจนกลายเป็นคนใกล้ชิดได้

.........เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ...ที่สนใจพวกเรา..

.........เข้ามานั่งเฝ้าดูพวกเราทำงาน....

.....วิ่งเล่นไปมาในอยู่ในบ้านของเราตลอด 3 อาทิตย์.............

......ความผูกพันได้ก่อตัวขึ้นทีละนิด......

..............นานวันเข้าก็ผูกพันแน่นแฟ้น.......

....จนกระทั่งวันสุดท้ายของการจากลาก็มาถึง..................

..........แม้พวกเราและเด็กหญิงจะไม่เอ่ย..

........คำพูดใดที่เป็นเหมือนการจากลา...........

....แต่ก็รับรู้ได้ถึงความเหงาที่ก่อตัวขึ้น..........

........ค่ำคืนของการลาจาก มันช่างเงียบเหงากว่าทุกวัน

.....ไม่มีใครพูดอะไร

.........ลมหนาวยามอาทิตย์อัสดง............

......ช่างเยือกเย็นถึงขั้วหัวใจ........

.......สายตาเด็กหญิงที่เฝ้ามองดูการทำงานของพวกเราในวันสุดท้าย....

.........กำลังอ้อนวอนขอกับอะไร...สักอย่าง.....เพื่อให้พวกเราอยู่ต่อ

.........เด็กหญิงที่ทุกวันหลังเลิกเรียนจะมาคลุก...อยู่บ้านกับพวกเราเสมอ

.....ตอนนี้บ้านหลังนั้นคงเงียบลง...........

........หลังเลิกเรียนวันนี้...คงมีสายตาคู่หนึ่งที่มองผ่านควมเงียบมาที่บ้านหลังนั้น

.....................มิตรภาพ : จากคนแปลกหน้า................

.........ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า..ทำไมนะ..ทำไม

.......มนุษย์เราช่างผูกพันและรักกันได้ง่ายดายเพียงนี้

.....แล้วความผูกพันที่เกิดเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆๆๆ

...............กับ..................

....ความผูกพันที่เกิดขึ้นช่วงระยะเวลานานๆๆๆ.....

......เมื่อจากลา...ความรู้สึกจะต่างกันไหม...?

.........อย่างไหนเจ็บปวดกว่ากัน....

.....เลยทำให้นึกถึง..series เกาหลี เรื่อง Sad love story....

....พระเอก..นางเอกเริ่มต้นจากคนแปลกหน้า ผูกพันกันตั้งแต่วัยเด็ก

...พระเอกตัวเล็ก....เฝ้าดูแลปกป้องเด็กหญิงตาบอด.

..จนเติบโตมาด้วยกัน

.....หลายครั้งที่มีอุปสรรคต่างๆมาทำให้พลัดพรากจากกัน.....

......จนบทสุดท้ายของเรื่องการจากลาด้วยชีวิต

และลมหายใจของพระเอกหมดลง...

.........เหลือไว้เพียงความเจ็บปวดกับของคนรักที่อยู่ข้างหลัง

.......และภาพยนตร์อีกเรื่องที่เป็นเรื่องราวของความผูกพันระยะสั้น

ของหลานชายที่ต้องไปอยู่กับคุณยายในช่วงปิดเทอม

"คุณยายของผมน่ารักที่สุดในโลก"

เป็นเรื่องราวของคนแก่ที่มีรอยยิ้มจริงใจห่วงใย

กับหลานชายจอมซนที่เคยใช้ชีวิตสบายในเมือง ..

ต้องมาทนอยู่บ้านนอกกับยายแก่ๆๆๆ

ถึงแม้หนังเรื่องนี้จะไม่มีบทพูดมากมาย

แต่ก็เข้าใจได้ในความรู้สึกของตัวละคร

บทสุดท้ายของเรื่องก็คือการจากลา....

เพื่อเดินตามทางของชีวิต...และมีความเจ็บปวดอีกแล้ว

........ฉันว่าความรู้สึกเจ็บปวดคงไม่ต่างกัน

............ถึงแม้ระยะเวลาของความผูกพันจะต่างกันก็ตาม

ถึงแม้จะเป็นการจากกันในวันนี้......เพื่อรอพบกันในวันหน้า

............หรือ............

....จากลากันในวันนี้...........เพื่อรอพบกันในภพหน้า

คงเจ็บปวดเหมือนๆๆกัน..

.ขึ้นอยู่ที่ความรู้สึกของเรา..ไม่ใช่ระยะเวลา

แล้วฉันก็มีคำถามขึ้นในใจว่า...................

เราจะอยู่กับความเจ็บปวด ความเหงาได้อย่างไร....

วิธีที่ดีที่สุด ?

ฉันก็คงหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

เพราะฉันก็ใช้ความเหงาและความเงียบ

......หล่อหลอม..จิตใจ...ให้คอยอุ่นอยู่เสมอ

.....ความเหงา ความเจ็บปวด..เป็นมิตรภาพที่คุ้นเคย...

ลอยวนอยู่รอบๆตัว ใกล้ตัวเราทุกคน...

รอคอยที่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณเสมอ.....คุณว่าจริงไม๊....

เพลงหนาว

ปล. คิดถึงแม่นะ......... ลูกจากบ้านมานานเหลือเกิน

คิดถึงคุณ-จัง...... เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงคุณเสียที...คุณก็คงคิดถึงคนอื่นเช่นเคย

คิดถึงนะเด็กหญิง...แปลกหน้า.......ตลอด 3 สัปดาห์ที่รู้จักกัน

รักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะ

อย่ามัวแต่เล่น กินยาให้ตรงเวลานะ

เป็นเด็กดีของแม่..ดูแลแม่ดีๆด้วยละ

คิดถึง....

ตลอดระยะเวลาที่ฉันได้หายไป...

มีเรื่องมากมายที่เกิดขึ้น.....

...ฉันได้เรียนรู้ถึงกลุ่มคน..อีกกลุ่มที่เหมือนเรา

..แต่ความคิด..การรับรู้..การแก้ไขปัญหา

....เขาไม่มีความสามารถทำได้..จัดการได้

...พวกเขาทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า...

...ความเสียใจ...ความผิดหวัง...เศร้า...

..และการจัดการและแก้ไขของแต่ละคนแตกต่างกัน...

.....บุคลิกภาพและความเป็นมนุษย์ของแต่ละคน...

....แตกต่างกัน....

แต่ก่อน...เพื่อนฉันเคยถามว่าอกหัก..ทำไงถึงจะลืม...

....ฉันเคยตอบไปว่าก็อย่าลืมสิ่งที่ดีที่ร่วมกัน...ลืมความรู้สึกไม่ดีไปสิ

...ให้โอกาสร้องไห้ได้แค่ 5 นาที...แค่นี้พอจบซะ

.....เพื่อนฉันบอกว่าทำไม่ได้...

......ฉันเลยบอกว่าแล้วทำไมจะทำไม่ได้.......

*** "อย่าคาดหวังกับใคร...อย่าตัดสินใคร...บนพื้นฐานของเรา...

...กฎเกณฑ์และบุคลิกภาพของแต่ละคนแตกต่างกัน..

....อย่าคิดว่าทำไม ? คนอื่นไม่ทำแบบเรา..เพราะเขาไม่ใช่เรา"

........คุณว่าจริงมั้ย........

และจากเหตุการณ์วันนี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้เพิ่มขึ้น

.....วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกเสียใจมาก.....

......แต่บนความเสียใจ..มีอีกท่านหนึ่งที่เสียความรู้สึก....

........ คุณว่าคนมี่เสียใจกะคนที่เสียความรู้สึก......

............คนไหนมีทุกข์มากที่สุด........

......การที่ฉันทำให้คนหนึ่ง..เสียความรู้สึกจากที่ท่านคาดหวัง...

......ถึงแม้การกระทำนั้น..เกิดจากการไม่ตั้งใจ....

และคิดว่าคงไม่มีผลกระทบ

.....เป็นเรื่องเล็กน้อย....

......แต่สิ่งเหล่านี้....สำหรับอีกคนยิ่งใหญ่

......และมีความสำคัญมาก...........

....และสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อตัวเขา....แต่เป็นตัวเรา

.........ขอโทษคะ.....

......ขอโทษ...ตนเองที่ทำสิ่งไม่ดีให้ตนเอง

.........สัญญา...ต่อไปจะไม่ทำและมีเหตุการณ์อย่างนี้อีก

ป.ล.

คุณเคยทำผิดมั้ย.....

แล้วกล้ายอมรับมั้ย....

......การยอมรับความจริง...เป็นสิ่งดี...และแสดงถึงความรับผิดชอบ

......คิดถึงนะคะแม่

.....คิดถึงนะพี่ชาย

.....คิดถึงกันให้มากๆๆๆๆนะคะ

..